แนวทางการพัฒนาตำบลทุ่งขมิ้น
1. การพัฒนาด้านโครงสร้างพื้นฐาน
     1.1 ก่อสร้าง ปรับปรุงและบำรุงรักษาถนน สะพานและคูระบายน้ำ
     1.2 จัดให้มีไฟฟ้าสาธารณะ และขยายระบบสาธารณูปโภค สาธารณูปการครอบคลุมทุกพื้นที่
     1.3 ก่อสร้างและพัฒนาแหล่งน้ำให้ครอบคลุมและเพียงพอกับการใช้ประโยชน์
2. การพัฒนาด้านคุณภาพชีวิต
     2.1 ส่งเสริมการสาธารณสุขและการบริการสุขภาพอย่างทั่วถึง
     2.2 ให้การสงเคราะห์เด็ก สตรี คนชรา คนพิการ และประชาชนผู้ด้อยโอกาส
     2.3 ส่งเสริม จัดการศึกษาศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก พัฒนาแหล่งเรียนรู้แบบบูรณาการและส่งเสริมการศึกษาทุกระดับ
     2.4 ส่งเสริมและพัฒนาด้านการกีฬาและนันทนาการทุกระดับ
3. การจัดการชุมชน/สังคมและความมั่นคงปลอดภัย
     3.1 เสริมสร้างความเข้มแข็งของสถาบันครอบครัว ชุมชนและสังคม
     3.2 จัดระบบการรักษาความสงบเรียบร้อย ความปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สิน และป้องกันภัยฝ่ายพลเรือน
     3.3 ส่งเสริมสนับสนุนกิจกรรมองค์กรภาคประชาชน ชมรม และอื่น ๆ
     3.4 การป้องกันและแก้ไขปัญหายาเสพติด
4. การจัดการทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมที่ยั่งยืน
     4.1 อนุรักษ์ฟื้นฟูและใช้ทรัพยากรธรรมชาติให้เกิดประโยชน์อย่างคุ้มค่า
     4.2 ส่งเสริมการบริหารจัดการทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมแบบมีส่วนร่วม
5. การพัฒนาเศรษฐกิจ และการท่องเที่ยว
     5.1 ส่งเสริม และพัฒนาประสิทธิภาพการผลิตสินค้าเกษตร
     5.2 ส่งเสริมผลิตภัณฑ์ชุมชน และพัฒนาการบริหารจัดการกลุ่มอาชีพ พร้อมส่งเสริมเงินทุน
     5.3 ส่งเสริมและจัดการท่องเที่ยวแบบองค์รวม
6. ศาสนา ประเพณี ศิลปวัฒนธรรมและภูมิปัญญาท้องถิ่น
     6.1 ส่งเสริมกิจกรรมด้านศาสนา ศิลปวัฒนธรรม ประเพณีของท้องถิ่น
     6.2 พัฒนาองค์ความรู้ การถ่ายทอดภูมิปัญญาท้องถิ่น
     6.3 อนุรักษ์พัฒนาโบราณสถาน โบราณวัตถุและสถานที่สำคัญ
7. การเมืองการบริหารจัดการที่ดี
     7.1 ส่งเสริมระบบการเมือง การปกครองระบอบ ประชาธิปไตย อันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข
     7.2 ส่งเสริมการมีส่วนร่วมในการตัดสินใจ และวางแผนพัฒนาท้องถิ่นแบบบูรณาการ
     7.3 สนับสนุนทรัพยากรการบริหาร และเทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อการให้บริการประชาชน
     7.4 ส่งเสริมและพัฒนาประสิทธิภาพบุคลากรและระบบบริหารจัดการที่ดี

       ตามที่ได้สืบทราบมาจากคนเฒ่าคนแก่เล่าขานให้ฟังว่า เมื่อประมาณ 120 ปี เศษที่ผ่านมามี คนสัญชาติจีนไหหลำ คณะหนึ่งได้ตั้งบ้านเรือนรวมอยู่กับคนไทยที่หมู่บ้าน ๆ หนึ่ง จะเรียกชื่อหมู่บ้านอะไรนั้นไม่ปรากฏ แต่สภาพของหมู่บ้านแห่งนั้น เป็นที่ดินดี พืชพันธุ์ธัญญาหารต่าง ๆ ขึ้นอุดมสมบูรณ์ดี เพราะมีลำคลองขนาดใหญ่ ไหลผ่านกลางหมู่บ้าน ผู้ที่อยู่อาศัยในหมู่บ้านแห่งนี้ จึงนิยมทำสวน เลี้ยงสัตว์กันทั่วทุกครัวเรือน การทำสวนนิยมปลูก เงาะ ทุเรียน มะพร้าว กล้วย อ้อย และพลู เป็นต้น คนจีนในหมู่บ้านส่วนใหญ่ประกอบอาชีพค้าขาย ซื้อแร่ดีบุกจากชาวบ้านในหมู่บ้านใกล้เคียง ในกลางหมู่บ้านนั้นเขาเล่าว่า " มีทุ่งหญ้าใหญ่อยู่แห่งหนึ่งมีเนื้อที่ประมาณ 2 ไร่เศษ เป็นที่เลี้ยงสัตว์ในเวลาเช้าและกลางวัน คนส่วนใหญ่ที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านก็มักจะออกไปถ่ายอุจจาระที่ทุ่งแห่งนั้น เพราะไม่กล้าเข้าไปถ่ายในป่าเนื่องจากกลัวสัตว์ร้ายต่าง ๆ เช่น งู และเสือ เป็นต้น " คนสมัยนั้นเขาไม่นิยมใช้ส้วม การไปถ่ายอุจจาระของชาวบ้านอยู่ตลอดเวลา เขาจึงเรียกทุ่งนั้นว่า " ทุ่งเหม็นขี้ " แต่คนจีนเขามักเรียกกลับคำภาษาของคนไทยว่า " ทุ่งขี้เหม็น " แต่เนื่องจากว่าในหมู่บ้านแห่งนี้ มีคนจีนมากกว่าคนไทย เพราะฉะนั้นเสียงที่พูดก็นิยมใช้เสียงของคนจีนมากกว่าเสียงของคนไทยจีนทำให้คนไทยที่อาศัยอยู่ก็เรียกตามคน จีนไปเสียด้วย คือ เรียกว่าทุ่งขี้เหม็นตลอดมาในที่สุด หมู่บ้านจึงทำให้คนไทยที่ตั้งอยู่ในบริเวณนั้น ็มักจะถูกเรียกเป็นชื่อบ้านว่า " ทุ่งขี้เหม็น " ไปด้วย

       ครั้นต่อมาเมื่อพวกชาวบ้านที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้าน ถูกชาวบ้านใกล้เคียงเขาเรียกกันว่า พวกชาวบ้านทุ่งขี้เหม็น พวกนี้เกิดความละอาย จึงได้ช่วยกันแปลงคำว่าทุ่งขี้เหม็นนั้นมาเป็น " ทุ่งขี้มิ้น " เสียจึงได้เรียกชื่อหมู่บ้านข้างต้นว่าบ้าน " ทุ่งขี้มิ้น " ซึ่งหมายถึงทุ่งที่ใช้ปลูกขมิ้น ที่เราเอามาแกงเหลืองกินอยู่ทุกวันนี้ ดังนั้นบ้านทุ่งขี้มิ้น ซึ่งเป็นภาษาพูดของท้องถิ่น ครั้นจะพูดให้ถูกตามหลักภาษาไทยก็คงเป็นขมิ้นนั่นเอง ดังนั้นในปัจจุบันนี้มีคนเรียกชื่อหมู่บ้านแห่งนี้โดยทั่ว ๆ ไปว่า " หมู่บ้านทุ่งขมิ้น "